KREUJĄC IDEALIZMY / wystawa

TRZYMAJ zaprasza na pierwszą wystawę w sezonie 2026! To syntetyczna opowieść o pejzażach i procesie widzenia, ale przede wszystkim zachęta do marzeń, odpoczynku, przemyśleń i budowania swoich idealizmów, bo przecież za marzenia nie karają. 🌿 Wystawa kreując idealizmy dotyczy pejzażu rozumianego szerzej niż jako widok natury. Nie chodzi tu o tradycyjne przedstawienie przestrzeni, lecz o sam proces jej powstawania w obrazie: o to, jak krajobraz jest zapamiętywany, filtrowany przez emocje, porządkowany przez wyobraźnię i przekształcany w formę. Pejzaż nie jest tu czymś danym. Staje się konstrukcją spojrzenia. Prace Dziwoki, Wawrzusiszyna i Grabowskego pokazują trzy odmienne sposoby rejestrowania przestrzeni. Łączy je przekonanie, że widzenie nie jest neutralne. To zawsze akt selekcji, interpretacji i projekcji. Człowiek nie ogląda świata takim, jaki jest, lecz takim, jaki potrafi go rozpoznać, nazwać i odczuć. I o jakim marzy. U Niny Dziwoki pejzaż pojawia się często w stanie rozproszenia. Jej obrazy i kolaże nie budują stabilnego horyzontu ani jednego punktu widzenia. Przestrzeń układa się z fragmentów, napięć kolorystycznych, śladów gestu i relacji między formami. To raczej pejzaż wewnętrzny niż topograficzny. Zapis tego, jak miejsce pozostaje w pamięci i jak przekształca się pod wpływem nastroju. Widzenie zostaje tu uwolnione od obowiązku rozpoznawania przedmiotów. Liczy się intensywność doświadczenia, nie jego dosłowność. Twórczość Damiana Wawrzusiszyna kieruje uwagę ku samym mechanizmom percepcji. Pejzaż nie musi być u niego rozumiany jako przedstawienie natury; może ujawniać się jako układ rytmów, struktur, perspektyw lub napięć między tym, co organiczne i skonstruowane. To przestrzeń powstająca na styku obserwacji i porządkującego umysłu. W tym sensie pejzaż jest tu zdarzeniem poznawczym. Z kolei Domicjan Grabowski podejmuje temat krajobrazu poprzez znaki kultury, urbanistykę i pamięć miejsca. Mapy, architektura, lokalne symbole czy graficzne syntezy przestrzeni wskazują, że pejzaż jest także wytworem wspólnoty. Nie istnieje wyłącznie jako natura, lecz jako sieć znaczeń nadanych terenom, budynkom i punktom orientacyjnym. To, co widzimy, jest zawsze częściowo odziedziczone: uczymy się patrzeć przez historię, przyzwyczajenia i język obrazów. Tytułowe idealizmy nie oznaczają tu ucieczki od rzeczywistości. Oznaczają raczej naturalną skłonność świadomości do modelowania świata. Każde spojrzenie upraszcza, wzmacnia, pomija i dopowiada. Każda pamięć komponuje własny krajobraz. Każde marzenie tworzy przestrzeń bardziej intensywną niż realna. Pejzaż powstaje pomiędzy okiem a doświadczeniem, pomiędzy miejscem a jego obrazem, pomiędzy tym, co istnieje, a tym, co chcielibyśmy zobaczyć. kreując idealizmy opowiada o tej właśnie strefie pośredniej. 🌞 kurator: Mateusz Wszelaki osoby artystyczne: Nina Dziwoki, Damian Wawrzusiszyn, Domicjan Grabowski gospodyni TrzyMaj-a i realizatorka: Vika Kolediuk Wstęp wolny! 💸 Podczas wernisażu będzie możliwość zakupu prac. Ceny ustalone będą indywidualnie z osobami artystycznymi. Jeśli ktoś chciałby wesprzeć przestrzeń TrzyMaja to zamiast "prezentowego" winka zachęcamy do bliknięcia cegiełki na numer Viki. 📌 w razie pytań: +48 733 863 844 - Vika, +48 453 332 865 - Mateusz 📍adres: kamienica przy ulicy 3 Maja 22 w Lublinie (będzie napis na domofonie) Wernisaż to nie tylko przemówienia i oglądanie - chcemy spędzić z Wami inspirujący wieczór pełen rozmowy i wymiany doświadczeń. Czekajcie na info o wydarzeniach towarzyszących.

TRZYMAJ zaprasza na pierwszą wystawę w sezonie 2026! To syntetyczna opowieść o pejzażach i procesie widzenia, ale przede wszystkim zachęta do marzeń, odpoczynku, przemyśleń i budowania swoich idealizmów, bo przecież za marzenia nie karają. 🌿 Wystawa kreując idealizmy dotyczy pejzażu rozumianego szerzej niż jako widok natury. Nie chodzi tu o tradycyjne przedstawienie przestrzeni, lecz o sam proces jej powstawania w obrazie: o to, jak krajobraz jest zapamiętywany, filtrowany przez emocje, porządkowany przez wyobraźnię i przekształcany w formę. Pejzaż nie jest tu czymś danym. Staje się konstrukcją spojrzenia. Prace Dziwoki, Wawrzusiszyna i Grabowskego pokazują trzy odmienne sposoby rejestrowania przestrzeni. Łączy je przekonanie, że widzenie nie jest neutralne. To zawsze akt selekcji, interpretacji i projekcji. Człowiek nie ogląda świata takim, jaki jest, lecz takim, jaki potrafi go rozpoznać, nazwać i odczuć. I o jakim marzy. U Niny Dziwoki pejzaż pojawia się często w stanie rozprosze...